Friday, November 28, 2003
Zomerweer
Nou, daar zit ik dan, in "wereldstad" Tel Aviv. De lucht is knalblauw, de temperatuur zeer aangenaam (zo'n 21 graden) en de drukte energiek. Helemaal niet wat ik had verwacht. Ik had gedacht chaos aan te treffen. Rennende mensen in business suits, hoge wolkenkrabbers, toeterende auto's, druk gebarende taxichauffeurs en veel kapotgeschoten gele huizen. Stof, grauwigheid en angst. Niets van dat alles. De sfeer is erg relaxed, de straten tamelijk rustig en het is mooil groen tussen de huizen. Het lijkt op een middelkleine mediterane stad in, zeg, Spanje of Frankrijk. Aan de zee, met prachtige stranden, brede boulevards en hoge, architectonische penthouses, is het ook rustig. Een paar mensen genieten van de zon, zwemmen wat of zijn aan het kite surfen. Het licht is prachtig en het lijkt alsof het hier nooit bedreigend is geweest.
Schijn bedriegt want inmiddels ben ik door Iftach en Nir al vele malen gewezen op de plekken waar aanslagen hebben plaatsgevonden. Op die hoek daar, bij dat restaurant, in deze straat en daar op de boulevard bij het dolfinarium. Kleine gedenktekens getuigen van het leed. Ze gaan op in het stadsbeeld als een soort vanzelfsprekendheid in het tamelijk rustige straatleven. En als ik even wat beter kijk, zie ik ook bij ieder winkelcentrum en elke bank een veiligheidsman staan, klaar om je tas te checken.
Drukte
Ok, vandaag is het vrijdag, een vrije dag in Israel. Vandaag is het veel drukker op straat. Vooral veel flanerende jeugd in broeken zo laag uitgesneden dat Britney er nog jaloers op zou zijn. Zowel Iftach als Nir verzekerden me dat dit voor mannen zeer sexy is. Ik zie de meisjes alleen maar de hele tijd onhandig aan hun korte truitjes trekken, nog niet gewend aan zoveel tentoongesteld bloot. Iedereen ziet er casual gekleed uit, bijna tegen het onverzorgde aan. En ik voel me wel op mijn gemak in het sfeertje dat veel wegheeft van casual Amsterdam.
De markt is gevuld met mensen die hun laatste inkopen doen voor sabbath. Kooplui proberen op allerlei manieren aandacht te trekken. Eigenlijk net als overal ter wereld. India, Turkije, Holland of Israel, op de markt maakt het niet meer uit waar je bent en waar je vandaan komt. De principes, de sfeer en de dynamiek is overal gelijk.
Toch bekroop me even het gevoel van angst. Wat als er hier een aanslag plaatsvindt? Maar niemand lijkt zich druk te maken. De straten zijn gevuld, iedereen is relaxed (sababa) en op de vele terasjes wordt volop genoten van de zon en de Israelische lekkernijen. Hoewel... als we bij Iftachs scooter komen staat daar een tas, schijnbaar onbeheerd. Even springt mn hart op: een onbeheerde tas betekent angst, misschien zit er een bom in. Mensen bellen onmiddelijk de politie als ze er een zien, en blijven vervolgens zover mogelijk uit de buurt. Maar de tas is van een meisje dat even verderop flyers staat uit te delen.
Vlucht
Veiligheid, daar draait het in Israel vooral om. Hoe kunnen we ons zo goed mogelijk tegen de boze buitenwereld en die vervelende arabieren beschermen. Op Schiphol werd ik er op een vervelende manier mee geconfronteerd. In Nederland, mijn eigen land, word ik bijna als terrorist behandeld. Mijn hele tas word leeggehaald, alles gescanned en zelfs mijn schoenen moet ik uitdoen om te laten onderzoeken. En dit ondergaan vrijwel alle Nederlanders op mijn El Al vlucht. We lachen er maar een beetje om, maar klagen ook over de arrogantie en de onverschillige lompheid waarmee het gebeurt. Goed, fijn dat ze over onze veiligheid waken, maar kan dat niet met wat meer respect en inlevingsvermogen voor de vervelende tijd die ze ons geven?
In het vliegtuig zelf was het personeel echter superaardig en terwijl ik luisterde naar de mij intussen bekende hebreeuwse klanken om mij heen vloog de reis voorbij.
Bruiloft
Inmiddels heb ik er ook al weer een Joodse bruiloft op zitten. Het leek een grote tv-show, compleet met camera's, een enorm buffet voor 400 man, videofragmenten en geregiseerde momenten. De bruid was het buurmeisje van Iftachs ouders en Zufit, Iftachs zusje, wist me te vertellen dat hij (van Marokaans Joodse afkomst) heel gek op haar (Rusisch) was, maar dat zij lang en vaak had getwijfeld. Iets wat mij niet verbaasde door de lichaamssignalen die ik inmiddels al had opgevangen. En nu zetten ze uiteindelijk toch maar de grote stap. Met veel bombarie, twee dj's, een enorme tent vol lichtshows, lasers en vuurwerk en drank en eten in overvloed. Van Yair hoorde ik vandaag dat 50% van de huwelijken in Tel Aviv weer strandt.... Maar ik heb toch genoten van de uitbundige Joodse manier van feestvieren.
Warmte
Het is goed om de mensen die ik India heb ontmoet, hier, in hun eigen land weer tegen te komen. Het is alsof ik ze gister nog gedag heb gezegd. Iedereen ontvangt me vol warmte en enthousiasme. En ook de nieuwe mensen die ik via hen leer kennen, zijn geinteresserd en vriendelijk. Het is makkelijk om zo de draad weer op te pakken en ik voel me hierdoor makkelijk thuis. Vanaf zondag ga ik wat meer van het land ontdekken. Yair bezoeken in Haifa ten noorden van Tel Aviv en naar Alva en Ayelet in Ber Sheeva. En Iftach neemt me nog mee naar de kiboets van zijn oma. De discussies zijn nog vrij low profile, hoewel de emoties even oplaaiden bij het monument van de vermoorde president Rabin. Ik snap niet dat zijn eigen volk hem heeft vermoord, terwijl hij juist vrede wilde en daar alles voor deed. Iftach probeert me een andere kant te laten horen, maar ik wil er niets van weten. Moord is niet goed te praten, nooit, voor niemand.
Nou, daar zit ik dan, in "wereldstad" Tel Aviv. De lucht is knalblauw, de temperatuur zeer aangenaam (zo'n 21 graden) en de drukte energiek. Helemaal niet wat ik had verwacht. Ik had gedacht chaos aan te treffen. Rennende mensen in business suits, hoge wolkenkrabbers, toeterende auto's, druk gebarende taxichauffeurs en veel kapotgeschoten gele huizen. Stof, grauwigheid en angst. Niets van dat alles. De sfeer is erg relaxed, de straten tamelijk rustig en het is mooil groen tussen de huizen. Het lijkt op een middelkleine mediterane stad in, zeg, Spanje of Frankrijk. Aan de zee, met prachtige stranden, brede boulevards en hoge, architectonische penthouses, is het ook rustig. Een paar mensen genieten van de zon, zwemmen wat of zijn aan het kite surfen. Het licht is prachtig en het lijkt alsof het hier nooit bedreigend is geweest.
Schijn bedriegt want inmiddels ben ik door Iftach en Nir al vele malen gewezen op de plekken waar aanslagen hebben plaatsgevonden. Op die hoek daar, bij dat restaurant, in deze straat en daar op de boulevard bij het dolfinarium. Kleine gedenktekens getuigen van het leed. Ze gaan op in het stadsbeeld als een soort vanzelfsprekendheid in het tamelijk rustige straatleven. En als ik even wat beter kijk, zie ik ook bij ieder winkelcentrum en elke bank een veiligheidsman staan, klaar om je tas te checken.
Drukte
Ok, vandaag is het vrijdag, een vrije dag in Israel. Vandaag is het veel drukker op straat. Vooral veel flanerende jeugd in broeken zo laag uitgesneden dat Britney er nog jaloers op zou zijn. Zowel Iftach als Nir verzekerden me dat dit voor mannen zeer sexy is. Ik zie de meisjes alleen maar de hele tijd onhandig aan hun korte truitjes trekken, nog niet gewend aan zoveel tentoongesteld bloot. Iedereen ziet er casual gekleed uit, bijna tegen het onverzorgde aan. En ik voel me wel op mijn gemak in het sfeertje dat veel wegheeft van casual Amsterdam.
De markt is gevuld met mensen die hun laatste inkopen doen voor sabbath. Kooplui proberen op allerlei manieren aandacht te trekken. Eigenlijk net als overal ter wereld. India, Turkije, Holland of Israel, op de markt maakt het niet meer uit waar je bent en waar je vandaan komt. De principes, de sfeer en de dynamiek is overal gelijk.
Toch bekroop me even het gevoel van angst. Wat als er hier een aanslag plaatsvindt? Maar niemand lijkt zich druk te maken. De straten zijn gevuld, iedereen is relaxed (sababa) en op de vele terasjes wordt volop genoten van de zon en de Israelische lekkernijen. Hoewel... als we bij Iftachs scooter komen staat daar een tas, schijnbaar onbeheerd. Even springt mn hart op: een onbeheerde tas betekent angst, misschien zit er een bom in. Mensen bellen onmiddelijk de politie als ze er een zien, en blijven vervolgens zover mogelijk uit de buurt. Maar de tas is van een meisje dat even verderop flyers staat uit te delen.
Vlucht
Veiligheid, daar draait het in Israel vooral om. Hoe kunnen we ons zo goed mogelijk tegen de boze buitenwereld en die vervelende arabieren beschermen. Op Schiphol werd ik er op een vervelende manier mee geconfronteerd. In Nederland, mijn eigen land, word ik bijna als terrorist behandeld. Mijn hele tas word leeggehaald, alles gescanned en zelfs mijn schoenen moet ik uitdoen om te laten onderzoeken. En dit ondergaan vrijwel alle Nederlanders op mijn El Al vlucht. We lachen er maar een beetje om, maar klagen ook over de arrogantie en de onverschillige lompheid waarmee het gebeurt. Goed, fijn dat ze over onze veiligheid waken, maar kan dat niet met wat meer respect en inlevingsvermogen voor de vervelende tijd die ze ons geven?
In het vliegtuig zelf was het personeel echter superaardig en terwijl ik luisterde naar de mij intussen bekende hebreeuwse klanken om mij heen vloog de reis voorbij.
Bruiloft
Inmiddels heb ik er ook al weer een Joodse bruiloft op zitten. Het leek een grote tv-show, compleet met camera's, een enorm buffet voor 400 man, videofragmenten en geregiseerde momenten. De bruid was het buurmeisje van Iftachs ouders en Zufit, Iftachs zusje, wist me te vertellen dat hij (van Marokaans Joodse afkomst) heel gek op haar (Rusisch) was, maar dat zij lang en vaak had getwijfeld. Iets wat mij niet verbaasde door de lichaamssignalen die ik inmiddels al had opgevangen. En nu zetten ze uiteindelijk toch maar de grote stap. Met veel bombarie, twee dj's, een enorme tent vol lichtshows, lasers en vuurwerk en drank en eten in overvloed. Van Yair hoorde ik vandaag dat 50% van de huwelijken in Tel Aviv weer strandt.... Maar ik heb toch genoten van de uitbundige Joodse manier van feestvieren.
Warmte
Het is goed om de mensen die ik India heb ontmoet, hier, in hun eigen land weer tegen te komen. Het is alsof ik ze gister nog gedag heb gezegd. Iedereen ontvangt me vol warmte en enthousiasme. En ook de nieuwe mensen die ik via hen leer kennen, zijn geinteresserd en vriendelijk. Het is makkelijk om zo de draad weer op te pakken en ik voel me hierdoor makkelijk thuis. Vanaf zondag ga ik wat meer van het land ontdekken. Yair bezoeken in Haifa ten noorden van Tel Aviv en naar Alva en Ayelet in Ber Sheeva. En Iftach neemt me nog mee naar de kiboets van zijn oma. De discussies zijn nog vrij low profile, hoewel de emoties even oplaaiden bij het monument van de vermoorde president Rabin. Ik snap niet dat zijn eigen volk hem heeft vermoord, terwijl hij juist vrede wilde en daar alles voor deed. Iftach probeert me een andere kant te laten horen, maar ik wil er niets van weten. Moord is niet goed te praten, nooit, voor niemand.
Monday, November 24, 2003
Nog 1 nachtje slapen
Morgen stap ik in het vliegtuig. Net in de krant gezien dat het er zo'n 25 graden is. Ongelooflijk als je hier de regen op je lijf voelt. Ik loop al bijna twee maanden in winterkleren, terwijl daar nog zomerse temperaturen heersen. Heb het boek van Een ander Joods geluid gekocht en lees nu over de geschiedenis van Israel. Alle discussies die ik in India heb gehad krijgen ineens een andere betekenis, het wordt allemaal meer ingekleurd, logischer. Ik zie niet meer een Palestijnse kant of een Israelische, ik zie alle kanten tegelijkertijd. Ik vraag me nog af waarom de kolonisten juist in de Gazastrook zich wilden settelen. Ik weet dat Sharon de vestigingen die strategisch op heuvels zijn gebouwd, ziet als een soort verdedigingslinie. Maar als kolonist zou ik niet in een verdedigingslinie willen wonen. Ik ga het navragen. Morgen, of overmorgen...
Morgen stap ik in het vliegtuig. Net in de krant gezien dat het er zo'n 25 graden is. Ongelooflijk als je hier de regen op je lijf voelt. Ik loop al bijna twee maanden in winterkleren, terwijl daar nog zomerse temperaturen heersen. Heb het boek van Een ander Joods geluid gekocht en lees nu over de geschiedenis van Israel. Alle discussies die ik in India heb gehad krijgen ineens een andere betekenis, het wordt allemaal meer ingekleurd, logischer. Ik zie niet meer een Palestijnse kant of een Israelische, ik zie alle kanten tegelijkertijd. Ik vraag me nog af waarom de kolonisten juist in de Gazastrook zich wilden settelen. Ik weet dat Sharon de vestigingen die strategisch op heuvels zijn gebouwd, ziet als een soort verdedigingslinie. Maar als kolonist zou ik niet in een verdedigingslinie willen wonen. Ik ga het navragen. Morgen, of overmorgen...
